خوب در ادامه قولی که به خودم دادم امروز هم آپ میکنم
گرچه اینجا دنیای مجازیه اما نمی دونم چرا نمیتونم راحت بنویسم و خیلی حرفها رو که رو دلم سنگینی می کنه بگم شاید این بدترین شکنجه برای یه آدم باشه که نتونه راحت حرفاشو بزنه اما ایندفعه واقعا دیگه باید خودمو خالی کنم
خوب زندگی در یه کشور اروپایی اونم برای اولین بار و به عنوان شروع و با دست خالی بسیار کار مشکلیه و شاید میشه گفت نشدنی اما چون مخمل دوست داشت که حتما ادامه تحصیل بده و منم دلم میخواست که تو تمام شرایط شریکش باشم و به پیشرفتش کمک کنم برای همین تصمیم گرفتم که برم سر کار تا مخملم بتونه راحت تر درس بخونه گر چه کار سختی بود ولی من همه تلاشم و کردم تا جا نزنم و بالاخره بعد از یک سال و نیم مخمل تونست بورسیه بشه و یه کمی مشکلاتمون کمتر شد بعد هم که دیدیم همه شرایط جوره تصمیم به بچه دار شدن گرفتیم که از همون موقع تا الان که براتون می نوبسم انقدر مشکلات برامون به وجود اومد که خودش یه داستان مفصله و تو پستای بعدی کم کم توضیح خواهم داد

نمی دونم چرا انقدر احساس پوچی می کنم از خودم بدم میاد اتفاقایی که تو این مدت برام افتاده حسابی داغونم کرده هر چی فکر می کنم نمی تونم خودمو از فکرش رها کنم
فقط دلم می خواد تو خونه باشم و پای کامپیوتر که البته اونم کار بیهوده ایه یا فیلم می بینم و یا وبلاگ میخونم یعنی یه زندگیه برابر مرگ حتی دست و دلم نمیره که 4 خط تو وبلاگم بنویسم که حداقل برام یادگاری بمونه اما از امروز تصمیم گرفتم که روزی 1 پست حتما بنویسم می خوام خودمو از این وضعیت نجات بدم ........می خوام زندگیمو عوض کنم
من بمب انرزی بودم همیشه اما حالا چرا باید اینجوری باشم البته دلیلش و خودم می دونم و در پستهای بعدی بیشتر توضیح میدم که قضیه چیه فعلا اینارو نوشتم که به قولی که به خودم دادم عمل کرده باشم

روز اول یه مختصری درباره خودم و همسرم می نویسم و از این به بعد درباره اتفاقاتی که اینجا برام افتاده تا همیشه یادم بمونه که چه تجربیاتی بدست اوردم
ونوس 32 ساله و همسرم مخمل 34 ساله
در یکی از شهرهای آلمان زندگی می کنیم و بعد از اتمام تحصیلات همسرم به ایران بر می گردیم
فعلا همین